شیخ عبدالله نبوی

nabavi110 — Fri, 13 Nov 2009 08:23:34 GMT

دوستم متقی برام پیام داده که:

ادم های خوب مثل هم از زندگی لذت می برند.

و ادمهای بد هر کدام جدا جدا رنج های متفاوت می کشند.

اینجوری حافظ و گوته و نظامی و شکسپیر و تولستوی

و انیشتن و دانته و سعدی مثل هم لذت می برده اند

و اهل یک شهر بوده اند.

و هیتلر و سلطان مسعود موسیلینی و بخت النصر

و هلاکو هر کدام رنجهای گوناگون داشته اند.

nabavi110 — Tue, 10 Nov 2009 09:59:53 GMT

دوستانی دارم که عقاید سیاسیشان با من متفاوت است.

انها را بسیار دوست دارم.

و به امید دعای انها می زیم.

ودر کنارشان ارامم.

خواهش می کنم نظری ننویسید که انها ازار ببینند.

توهین نکنید.

گفتم که خواهش می کنم.

شیراز

nabavi110 — Mon, 02 Nov 2009 18:49:20 GMT

این متن تقدیم به پنج نفر .

به این جرم که برای پدرشان درس نمی خوانند.

می گفت:

از درس و مدرسه بیزار شدم.

از کار در مغازه ی برادرم بیزار شدم.

به شیراز رفتم تا پیش پدرم باشم که انجا مغازه ای داشت.

پیش او راحت بودم.

روزها می گذشت و من راحت بودم.

انجا بهشت من بود.

نق های مادرم نبود.

کتک های برادرم نبود.

تا یک روز صبح زود که پدرم از مسجد برگشت

یک جور دیگری بود.

به من گفت:

بابا وسایلت را جمع کن.

به من پنجاه تومان پول داد.

و گریست.

در راه مسجد پیر مرد رفته گری را دیده بود .

مفلوک.

ناتوان.

انوقت مرا قسم داد که به اصفهان برگردم.

و درس بخوانم.

می گفت :انگار یک لحظه تو را دیدم.

و تنم لرزید.

دوستم اکنون از بزرگان اصفهان است.

پشت و پناه فامیل است.

یاور دوستان است.

و هنوز می گوید:

فقط به خاطر پدرم درس خواندم.

در حالی که از درس متنفر بودم.

دوستان من حتی برای پدرشان هم درس نمی خوانند.

nabavi110 — Fri, 30 Oct 2009 07:20:16 GMT

این پست تقدیم به علیرضا آب آب

که همیشه از خاطراتش دیگران را خندانده ام.

و همه ی آنهایی که باید از آنها خجالت بکشم.

--------------------------------------------------------

آقای سلیمانی دبیر تاریخ است.

با او در دبیرستان امام صادق (ع) آشنا شدم .

چهار سالی می شود او را می شناسم.

بازنشسته است.

شاید شصت سالی داشته باشد.

اهل شمال است .

برایم از خاطرات معلمیش می گفت .

می گفت :" یکروز پسری پاشنه کفشش را خوابانده بود.

من به او گفتم چرا مثل لختی ها کفش پوشیده ای ؟

غافل از اینکه کفشها برایش کوچک بود.

مجبور بود اینجور بپوشد."

دوستم وقتی این را می گفت چشمانش پر از اشک شده بود.

باور می کنید ؟

چشمانش پر از اشک شده بود.

و می گفت :" هنوز بعد از سالها وقتی یادم می افتد گریه ام می گیرد."

و من از خودم بدم آمد.

از بلاهایی که بر سر بچه ها آورده ام .

و همیشه از آن به نیکی یاد می کنم.

و آنها رامی گویم تا اطرافیانم بخندند.

من واقعا باید خجالت بکشم.

ان شاء الله

nabavi110 — Fri, 23 Oct 2009 16:30:18 GMT

این پست تقدیم به پسرم یوسف که همیشه می گوید ان شاء الله

امروز جلسه مثنوی بودم.

دوستم گفته بود :

ترک استثناء مرادم قسوتی است

نی همین ظاهر که ظاهر صورتی است

و دوستم گفت که استثناء یعنی انشاءالله گفتن.

یعنی برای هرکاری باید انشاءالله گفت .

و همچنین گفت :

روزی پیامبر در جواب کسانی که از او سوالی کرده بودند فرمودند :

فردا به شما می گویم.

بعد از آن خداوند شش ماه یا چهل روز یا سه روز با پیامبر سخن نگفت

و پیامبر دلشکسته بود.

تا خداوند فرمودند :

اگر خواستی کاری را فردا انجام دهی بگو انشاءالله .

یعنی انشاءالله گفتن به زبان است و به قلب است .

به هر دو است .

-------------------------------------------------------

جلسه مثنوی

روزهای جمعه

ساعت ۱۰ صبح

ده دقیقه معرفی کتاب(خودم)

شرح مثنوی داستان پادشاه و کنیزک (استاد عظیمی)

به صرف چایی

حتما تشریف بیاورید

سه جک

nabavi110 — Wed, 14 Oct 2009 18:46:24 GMT

این پست تقدیم به پاک.

به پاس اینکه همیشه هست.

امشب اتفاقی سه جک کوتاه شنیدم.

۱-یه خر با حسرت به یه اسب نگاه می کنه و به خودش می گه:

ای کاش ادامه تحصیل داده بودم!

۲- یه ادمی از یه نژادی یه دسته ی هزاری میشمرده ۲۵۰تومان کم می یاره.

۳-یه جوجه تیغی با یه کیوی می رفتند.

از جوجه تیغی می پرسند:

اون کیه؟

می گه :

برادرمه. از سربازی اومده.

تجربه

nabavi110 — Tue, 13 Oct 2009 05:30:16 GMT

این متن تقدیم به دخترم.

که دقیقا خواب هایم را گوش می دهد.

سر میز صبحانه.

خواب دیدم وطن فروشی کرده ام

وبه من جایزه می دادند در کشور دشمن

و من از خودم بدم می امد

و تصمیم گرفتم خودم را به وطنم معرفی کنم

و می ترسیدم

وقت نماز صبح بود

خوشحال شدم که خواب می دیدم

و خداوند را سپاس گفتم

وشعر دوستم را خواندم:

اولیا را هست قدرت از اله

تیر رفته باز ارندش ز راه

جنگ های سه ماهه

nabavi110 — Fri, 09 Oct 2009 15:24:18 GMT

۱-در کلاس برای بچه ها کتاب خاطرات زلتا را می خواندم.

دختری مسلمان باز مانده از جنگ بوسنی و صربها

۲-خاطراتم از دوران کودکی را در قالب داستانی بلند به نام جنگ های سه ماهه

با قهرمانی پسری به نام اتلیateli برای بچه ها می گفتم.

۳-گاهی هم به بچه ها هایکو یاد می دادم

۴-برای دو سال برای ماموریت رفتم ایتالیا

۵-این متن بسیار هوشمندانه را یکی از بچه ها

که او را نمی شناسم برایم فرستاده است.

۶- این متن را به عزیزم یوسف تقدیم می کنم.

که این روزها به سرعت دارد بزرگ می شود.

اینکه چطوری پیدات کردم مهم نیست...
دست روزگاره دیگه حاجی!
از اون روزا چند سالی میگذره...
دوست بی وفا تر از خودت آقا "اتلی" اومد خواستگاری!خیلی زود با هم ازدواج کردیم...ولی...
جنگ شد.هر چی بهش گفتم:آق اتلی...نرو...دنیا که به آخر نمی رسه؟
ولی پاشو تو یه کفش کرده بود که باید برم بجنگم.
منو تنها گذاشت و رفت...
جنگ 3 ماه طول کشید.توجه کنید فقط 3 ماه! یه جورایی بعدا اسم این جنگ رو گذاشتن جنگ 3 ماهه.ولی...
آق اتلی از جنگ برنگشت.برنگشت و زلتا رو تنها گذاشت.
نه...اشتباه نکن.کشته نشده بود!ناپدید شده بود.
بعد از 2 سال خبر رسید رفته ایتالیا داره عشق و حال میکنه...ای بی وفا...
دقت کردی کجا رفته بود؟ایتالیا...
ولی زلتای قصه ی ما قد خم نکرد.با فروش کتاب مجموعه هایکوهای شبانه خود هنوز داره به زندگی ادامه میده...
.
.
.
من هر روز به این وب سر میزنم...
منتظر جواب میمونم...

بعد از 12 سال

nabavi110 — Sun, 27 Sep 2009 19:05:18 GMT

این پست تقدیم به اخوان فرازنده. به پاس پدر با وجودش

بعد از دوازده سال دوباره زنگ زد

و قرار گذاشت همان جایی که دوازده سال پیش قرار گذاشته بودیم.

دوباره شام خوردیم و یک چیز بد کشیدیم.

و ساعتها حرف زدیم.

بیشتر او حرف می زد و من گوش می کردم.

و وقتی خداحافظی کردیم من حال خیلی خوشی داشتم.

و زیر لب می خواندم:

یک نفس با ما نشستی خانه بوی گل گرفت

خانه ات آباد کاین ویرانه بـــــــوی گل گرفت

انتظار فرج

nabavi110 — Wed, 16 Sep 2009 21:03:47 GMT

این پست تقدیم به مسیح. به پاس قبولی در کارشناسی ارشد.

و هم اینکه کتاب تاریخ بی خردی را برایم خرید.من باب هدیه.

دوستم گفت:

افضل اعمال امتی انتظار الفرج

مطمینا انتطار موعود منظور است.

اما گفت انتظار فرج فقط انتطار موعود نیست.

این سخن می گوید انتظار فرج یعنی امید به اینده.

با عمل.

پس من هیچگاه مایوس نباید باشم.

کار باید بکنم و امیدوار باشم.

به قول دوستم مولانا :

کار باید کرد تا تن قادر است

وباید بدانم برسر جهنم نوشته اند:

ای انکه به این مکان می ایی

دست از هر امیدی بشوی.

یعنی بهشت جای ناامیدان است.

طاوسی بد بخت در یک داستان ایتالیایی می گوید:

ای کاش به جای این همه بال زیبا یک نوک سوزن عقل داشتم.

اما اگر عقل نباشد عنایت خداونی امید را ارزانی کرده اند

برای ما طاووسان علیین شده.

خدای بزرگ!

امید را از ما نادانان نگیر.

از هیچکس نگیر.

ای جبروت بی منتهی.

امین یا رب العالمین.