من شیخ عبدالله نبوی هستم.

این را مصطفی بیرجمال می گوید.مولوی در دفتر 5 میگوید:

جزیره ای کوچک بود. وگاوی دران.گاو تنها موجود آن جزیره بود.

هر روز تا شب غذا می خورد و فربه می شد.و تا صبح غصه میخورد که علفها تمام شد . فردا چه کنم؟

صبح که بر می خاست  میدید جزیره پر از علف است.و دوباره روز از نو روزی از نو.....

هیچگاه فکر نکرد که آن که تا حالا روزی او را داده است باز هم می دهد.

ما هم اینطوری نیستیم؟